Makrama cz.1.

Pierwszą technika z rękodzieła jaka się zajmiemy jest makrama.
Jest to sztuka wiązania sznurków wg stałych ustalonych schematów. Można za pomącą niej wykonać przedmioty dekoracyjne ozdoby ścienne, torby, parawany i biżuterię.

Oto kilka przykładów ozdób ściennych które wytworzyłam w tej technice.

zestaw3szarym    zestaw3okm

 

pinkmb     zestaw1mm

Historia udoskonalania tej techniki jest bardo bogata.
Wiązanie węzłów wykorzystywane było już w dawnych czasach, ale miało wtedy znaczenie zdecydowanie użytkowe. Na pewno każdy kojarzy węzły żeglarskie i zna ich zastosowanie. Dawni Inkowie porozumiewali się za pomocą języka opartego na wiązaniu supełków na sznurowych pasach. W 4000 l. p.n.e. spotykamy przykłady wykorzystania makramy jako estetycznego dodatku do zdobienia strojów.
W XIII w. znana była w Arabii, później w Hiszpanii, Włoszech i Francji. Zdobiono nią szale, wytworne stroje magnatowi szlachty. W XVI w. w Turynie założona została przez Walentynę Cavandoli szkoła zajmująca się nauka wiązania węzłów. Była ona autorka węzłów z dwu różnych kolorów. Inną dużą rolę w propagowaniu techniki kolorowej makramy odegrała Francuska de Dillmont.
Jeśli ktoś chce dokładniej poznać tę technikę może odwołać się również do nazwisk:
V.I. Harvey, D.Z. Meilach, D.G. Fausel, B. Schmid-Burleson. 
Odmianą makramy często z nią powiązaną, a skierowana do zwolenników delikatnego surowca (nici bawełniane – kordonek) jest technika frywolitki, czyli węzły łańcuszkowe. Poświecimy jej osobny rozdział. 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *